Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Zapraszam do tańca. Blog Joanny Brych - Blog Joanny Brych Zapraszam do tańca. Blog Joanny Brych - Blog Joanny Brych Zapraszam do tańca. Blog Joanny Brych - Blog Joanny Brych
piłka nożna

24.06.2018
niedziela

Mecz Polska–Kolumbia. Kto wygra?

24 czerwca 2018, niedziela,

W zwycięstwo naszej drużyny z Senegalem nie wierzyłam. Choć meczów w zasadzie nie oglądam, a kiedy już to robię, trudno mi się skupić przez 90 minut nad 20 zawodnikami biegającymi za piłką i dwoma bramkarzami, jako kompletny laik (a raczej laiczka) w tej dziedzinie, obstawiłam wynik 0:2. I dużo się nie pomyliłam.

A do całej sprawy podeszłam raczej intuicyjnie – po prostu wydawało mi się, że Senegalczycy biegają od nas szybciej i można z nimi wygrać tylko głową (czyli taktycznie), a tej – jak się obawiałam – zabrakło.

Przyczyny porażki i przebieg meczu z Senegalem zwięźle i fachowo opisał Marcin Piątek w tekście „Polska–Senegal 1:2. Taka brzydka katastrofa”, pisząc między innymi: „Z Senegalem można wygrać, ale grając szybko, po ziemi, bez przyjęcia piłki. Ale to dla Polaków zawsze była czarna magia”.

Dzisiaj gramy z Kolumbią. W prasie przeczytałam, że José Pekerman jest pod wrażeniem naszej drużyny i mecz z Senegalem nie zmienił jego opinii na temat polskiej kadry, „jednej z lepszych drużyn z Europy” na mundialu – świetnej (jego zdaniem) pod względem wyszkolenia technicznego i doświadczenia. Słusznie też zauważył, że każda drużyna będzie chciała wygrać, a jego zawodnicy zapowiadają „walkę na śmierć i życie” przeciwko „biało-czerwonym”. Zwłaszcza że sami są po przegranym meczu z Japonią.

Jaki będzie rezultat tych zmagań, przekonany się za kilka godzin. Tym razem zrobię optymistyczne założenie – może uda nam się zremisować i wynik będzie (powiedzmy) 2:2? Ale nawet jeśli przegramy, nasi piłkarze i tak pozostaną superwysoko opłacanymi bożyszczami tłumów.

Nie boję się upadku

Tancerze nie mają tak dobrze. Ich nogi są mniej warte – trenują po osiem godzin dziennie, potem wychodzą na scenę i muszą perfekcyjnie zatańczyć, jednak zarobki, nawet tych najsławniejszych, są zupełnie nieadekwatne do wkładanego w tę pracę wysiłku. W ubiegłym roku w POLITYCE ukazała się moja rozmowa z Carlosem Acostą „Nie boję się upadku”. Można ją tutaj przeczytać w całości, a oto jej fragment:

Wydaje mi się też, że codzienny trening tancerza jest bardziej obciążający – fizycznie i psychicznie. Pracujemy nie tylko nad kondycją. Nieustannie szlifujemy szczegóły. Każdy krok, gest musi być wykonany perfekcyjnie. Nie ma miejsca na błędy i niedociągnięcia. Liczy się także elegancja i piękno ruchu. A o to piłkarze nie muszą się troszczyć. Kiedy tancerze są kontuzjowani, mają chore kolana, cokolwiek, nadal muszą nieskazitelnie wyglądać. To czyni nasz zawód trudniejszym, bardziej wymagającym. I trenujemy po osiem godzin dziennie. Wątpię, żeby tyle trenowali piłkarze. Mimo to zarobki tancerzy są o wiele niższe. I te dysproporcje są moim zdaniem bardzo niesprawiedliwe.

A Dance Tribute to the art of football

Mimo to piłka nożna bywa inspiracją dla choreografów. W latach 90. Jo Strømgren, lider norweskiego teatru tańca Jo Strømgren Kompani, stworzył „A Dance Tribute to the art of football” – spektakl, w którym pochylił się nad fizycznym aspektem piłki nożnej i komentował różnicę między „common sports” a „eloquent arts”.

Wcześniej temat został podobno podjęty w 1930 r. w Związku Radzieckim, ale nie zachowała się żadna dokumentacja. A jak wynika z informacji podanej na stronie internetowej Jo Strømgren Kompani, podczas premiery w Londynie ich spektakl oglądał Andrew Lloyd Webber:

We never knew why Andrew Lloyd Webber appeared on the first row at our London premiere with his producers and scribbling in his notebook during the whole show. We understood more when his football musical premiered in September 2000.

– sugerując, że w ten sposób powstał musical „The Beautiful Game”.

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 7

Dodaj komentarz »
  1. Nie wierzę w propozycje remisów. To wykręt ludi, którzy boją się, że przegrali

  2. Przegońcie Lewandowską, straszną babę. Celebrytkę odsunąć od kontaktów z reprezentacją, bo będzie jeszcze gorzej. Jest chora na „sławę”, wprowadza destrukcję

  3. Kuriozalna decyzja: FIFA ukarała PZPN za transparent z mieczem koronacyjnym Bolesława Chrobrego, wystawiony przez polskich kibiców z Zatora. Herb miasta Zator przedstawia w polu czerwonym trzy ułożone wachlarzowo miecze, ze złotymi rękojeściami. Herb pochodzi z XV w. W 1793 cesarz Franciszek II Habsburg nadał miastu nowy herb, w polu błękitnym srebrny orzeł z herbem Kownia (w polu czerwonym trzy złote miecze) na piersi.. Międzynarodowa Federacja Piłkarska (FIFA), to lewaccy durnie. Drudzy durnie, to PZPN, bo nie protestują merytorycznie

  4. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  5. Refleksje po Mundialu

    Gdybyś zjadł obiad z górskim Yeti
    i z nim gawędzil o Platonie
    a potem miał rozmowę z duchem
    co spalił Rzym … gdy tkwił w Neronie
    to i tak nigdy nie zrozumiesz
    naszych „trenerów” mass medialnych
    którzy z powagą olimpijską
    mówią nam tekst wręcz kuriozalny

    po równorzędnym meczu
    można powiedzieć wygranym
    przegraliśmy trzy do zera

    słuchasz i oczom swym nie wierzysz
    co też ten facet wygaduje
    mecz już skończony i przegrany
    a on „zwycięstwo” celebruje
    rozglądasz się
    tak coraz częściej
    mówią tak do nas
    ci trenerzy
    któzy nas mają za lud prosty
    który sam nie wie dokąd bieży
    to oni świat nasz reformują
    a nam się każą głośno cieszyć
    po tym ich meczu
    znów przegranym…
    masz w te ich brednie
    znów uwierzyć

    więc wzrok swój wlepiasz w telewizor
    a tam ktoś bredzi w twórczej męce
    znów wygraliśmy
    po oddaniu
    banków i fabryk
    w obce ręce

    ze zbioru „Przebierańcy 1989”
    Wojciech K. Borkowski

  6. Wysoko opłacane bożyszcza tłumów? Niech się tłumy martwią, ja robię swoje.

  7. Jak mieli wygrać, skoro u nas w kraju łamana jest konstytucja

  8. Jakbyśmy mieli Niżyńskiego w składzie, to kto wie…